Het dragen van medische kleding in het openbaar in het tijdperk van het coronavirus

Medical Professional Commuting to Work

Getty

De Centers for Disease Control and Prevention stelt dat het nieuwe coronavirus gewoonlijk wordt overgedragen via ademhalingsdruppeltjes. Een besmette persoon kan deze druppeltjes afgeven door te niezen of hoesten. Maar druppeltjes kunnen ook voorwerpen, zoals deurknoppen, en materialen, zoals kleding, besmetten. Het virus kan uren tot dagen levensvatbaar blijven op oppervlakken, waaronder kleding. Hoewel minder waarschijnlijk dan rechtstreekse overdracht kunnen besmette oppervlakken een vector voor overdracht zijn.

En ja, dat kan ook de alomtegenwoordige medische schorten omvatten die je in ziekenhuisomgevingen ziet, maar ook in het openbaar.

Vorige week stond er in de Washington Post een artikel over een arts die naar huis terugkeerde na patiënten te hebben gezien tijdens de Covid-19 pandemie. De kop van het artikel bevatte een zin die mijn aandacht trok: “Je gooit je besmette kleren op je veranda.” Misschien naïef dacht ik, waarom zou de arts dat niet in het ziekenhuis doen voordat hij terug naar huis pendelt.

Het is jammer dat er de afgelopen dagen berichten op sociale media zijn geweest van mensen die gezondheidswerkers lastig vielen omdat ze hun scrubs in het openbaar droegen, vermoedelijk uit angst voor verspreiding van het coronavirus. Dergelijke pesterijen zijn betreurenswaardig. Werknemers in de gezondheidszorg staan immers in de frontlinie. Sommigen zijn erg ziek geworden. Een aantal is gestorven. Zij verdienen medeleven en onze bewondering, geen pesterijen.

Toch kan er in dit tijdperk van het coronavirus iets verontrustends zijn aan het zien van medische beroepsbeoefenaren die in het openbaar schorten aantrekken. Zelfs toen er 10 jaar geleden nog geen nieuw coronavirus bestond, verwoordde patiëntenvoorvechtster en voormalig luitenant-gouverneur van New York, Betsy McCaughey, het nogal bot: “Je ziet ze overal – verpleegsters, dokters en medische technici in schorten of labjassen. Ze doen er boodschappen in, nemen er de bus en de trein mee, gaan er in eten en dragen ze thuis. Wat je niet ziet op deze kleding zijn de bacteriën die je kunnen doden.”

In de jaren zeventig waren de moderne scrubs gemeengoed geworden voor medische professionals. Gewoonlijk betekende dit een overhemd met korte mouwen en V-hals en een broek met trekkoord. Medische operatiekleding was oorspronkelijk bedoeld om patiënten in de operatiekamer te beschermen. Ze waren met name bedoeld om infecties tegen te gaan. Zij werden “scrubs” genoemd omdat zij moesten worden gedragen in een “geschrobde” omgeving.

Tientallen jaren geleden was in veel ziekenhuizen in de V.S. het oorspronkelijke beleid ten aanzien van het dragen van scrubs dat de kleding niet onbedekt buiten het ziekenhuisterrein mocht worden gedragen, en moest worden gereinigd door de wasafdelingen van het ziekenhuis. Blijkbaar werd dit gedaan om mogelijke overdracht van ziekteverwekkers van en naar het ziekenhuis te voorkomen.

In het Verenigd Koninkrijk is het tot op de dag van vandaag in de meeste ziekenhuizen van de National Health Service nog steeds een disciplinaire overtreding om operatiekleding te dragen van en naar het werk. De officiële reden is “hygiëne en professionaliteit.”

Anecdotisch gezien zag ik in de 15 jaar dat ik in Nederland en Groot-Brittannië woonde vrijwel nooit verplegend of artsenpersoneel in openbare gelegenheden scrubs dragen.

Het lijkt erop dat de meeste Amerikaanse ziekenhuizen tegenwoordig geen vergelijkbare beperkingen meer kennen voor gezondheidswerkers die scrubs in het openbaar dragen, hoewel er wel strenge regels gelden voor operatiekamers. In de meeste gevallen overtreden medische beroepsbeoefenaren geen enkel beleid door het ziekenhuisterrein te verlaten met hun scrubs aan, omdat het onwaarschijnlijk is dat hun ziekenhuis een formele regel heeft.

Sommige groepen in de gezondheidszorg gaan zo ver om te beweren dat het dragen van scrubs buiten een medische faciliteit geen bedreiging vormt voor de volksgezondheid, en dat er geen risico bestaat dat scrubs het nieuwe coronavirus overdragen op het publiek. Het behoeft geen betoog dat het moeilijk en zelfs onethisch zou zijn om te bewijzen dat het dragen van beschermende kleding in het openbaar geen ziekte kan verspreiden.

Er zijn bewijzen met betrekking tot Methicilline-Resistente Staphylococcus Aureus (MRSA) dat de ziekteverwekker, die zeer resistent is tegen antibiotica, in staat is om gedurende lange perioden op kleding te overleven. Er is ook aangetoond dat gezondheidswerkers die een kamer binnengaan waar een met MRSA besmette patiënt verblijft, MRSA op hun kleding kunnen aantreffen, zonder daadwerkelijk in contact te komen met de besmette patiënt.

Er is nog geen bewijs dat dit het geval is met het nieuwe coronavirus. Maar, nogmaals, er is nog zoveel onbekend over het virus. Daarom, bij gebrek aan bewijs van het tegendeel, de vraag wordt waarom überhaupt het risico gevaarlijke ziekteverwekkers zoals coronavirus te verspreiden door het dragen van scrubs in het openbaar van en naar het ziekenhuis.

Volledige berichtgeving en live updates over het coronavirus

Ontvang het beste van Forbes in uw inbox met de nieuwste inzichten van deskundigen over de hele wereld.

Volg mij op Twitter.

Loading …

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.