Je kunt beter niet te diep in een zakje Cheez-Its kijken

Dat betekent overigens niet dat het slecht voor je is, ook al is het goed voor de vernis. Je eet de vernis niet op. Ik ben al eeuwig fan van Cheez-Its en ik loop en praat nog steeds en ik gloei niet in het donker.

Advertentie

Het lezen van voedseletiketten is niet de manier waarop ik gewoonlijk mijn stomende middagen doorbreng, maar een vriend die ik de eter zal noemen, blijft maar hameren op de giftige stoffen in ons voedsel. Hij heeft me de gewoonte gegeven om op zijn minst een blik op de etiketten te werpen, ook al weet ik niet altijd wat, bijvoorbeeld, een gebutyleerd hydroxyanisol zou kunnen zijn.

Dit begon allemaal op een dag toen de eter merkte dat ik een natuurlijke stof nam genaamd oscillococcinum, wat een homeopathisch medicijn tegen griep is. Hij zei: “Weet je wat dat is dat je in je mond steekt?”

Naast zijn gracelloze spraak, heeft de eter een manier van staren waardoor ik me ongemakkelijk voel als een kip die in de gaten wordt gehouden door een cirkelende kip havik. Maar het krijgt je aandacht.

Advertentie

“Nee,” zei ik, “maar ik weet zeker dat je het me zult vertellen.”

“Eendendarmen,” zei hij.

Ik woog en stuurde hem op weg, maar las toen het etiket. Er stond dat het actieve ingrediënt in oscillococcinum Anas barbariae hepatis et cordis extractum is. Nieuwsgierigheid is een van mijn verdoemende dwangneigingen, maar aangezien ik geen student ben van oude talen, belde ik het 800-nummer op de verpakking. Een man genaamd Rick nam op.

Advertentie

Ondanks dat er op het etiket staat dat je gewoon moet bellen als je vragen of opmerkingen hebt, was Rick duidelijk wantrouwig toen ik vroeg wat Anas barbariae was. Na een lange pauze antwoordde hij dat het een extract was van het hart en de lever van de Barbarijse eend. De eter had gelijk. Ik nam eendendarmen.

Rick was niet geamuseerd door mijn verwijzing naar de ingewanden van de vogel en ging verder met te zeggen op een minder dan sympathieke toon dat de Barbarijse eend een griepvirus herbergt maar geen griep krijgt. Ik weet niet hoe ze dat weten, maar mijn onwetendheid is geen reden om aan het product te twijfelen. Het extract wordt verondersteld ons immuunsysteem te helpen opbouwen. Het doet niets voor de eend wiens hart en lever we eruit rukken, maar dat is gewoon het risico dat een eend neemt.

Terwijl onze Food and Drug Administration Oscillo nog steeds bestudeert, nemen de Fransen het al 60 jaar. Aangezien de Fransen alles eten en drinken, bewijst dat niet veel, behalve dat het waarschijnlijk niemand heeft gedood. Behalve de eend.

Advertentie

Ik heb geprobeerd de Barbarijse eend in de Britannica te vinden, zonder succes. Er zijn duikeenden, scharreleenden, penseeleenden, roerdompen en fluitende eenden. En er zijn berberapen, berberschapen en barbarijse zeerovers. Maar geen Barbarijse eenden.

Ik vertelde dit later aan de eter en hij zei: “Precies!”

De man maakt me paranoïde over wat ik eet. Ik ben altijd een blije eter geweest, zoals Michael Douglas in “The War of the Roses,” neuriënd en met mijn hoofd wiegend in een ritme van tevredenheid terwijl ik kauw. Hoewel dit later een van de oorzaken van Kathleen Turners haat en Michael’s uiteindelijke ondergang bleek te zijn, leek hij nog steeds van zijn maaltijden te genieten.

Advertentie

Maar door de invloed van de eter ben ik op mijn hoede voor voedsel geworden. Dit onbehagen bracht me er op een dag toe het Internet op te zoeken, waar ik doorklikte naar de website van de U.S. Food and Drug Administration. Ik ontdekte dat er alleen al in de laatste 60 dagen 36 terugroepacties en veiligheidswaarschuwingen waren.

Daaronder bevonden zich bepaalde merken zongedroogde tomaten, kazen, meloenen, ijs, koekjes, snoepgoed en gedroogde abrikozen. De redenen dat ze onder toezicht van de FDA kwamen varieerden van “pinda besmetting” tot “niet aangegeven eiwit.” Nou, ja, er was ook het gevaar van lood en salmonella in sommige van de producten, maar waarschijnlijk niets dat je zult eten.

Dan zijn er de sulfieten en de nitrieten, voedselconserveringsmiddelen waarvan velen, waaronder de eter, geloven dat ze alles veroorzaken, van kanker tot het syndroom van Gilles de la Tourette, waarbij een slachtoffer plotseling kan uitbarsten in vileine en obscene taal. Mijn vrouw denkt dat ik het heb.

Advertentie

Kennis leidt altijd tot argwaan, en argwaan leidt tot vermijding. In mijn geval ben ik echter niet van plan goed voedsel te vermijden, ook al zou mijn gewicht daar wel eens bij gebaat kunnen zijn. Ik ben ook gestopt met het lezen van etiketten. De waarheid is dat ik toch niet weet wat de meeste betekenen, en u ook niet.

Als iets wat ik eet me doet hijgen, overgeven, flauwvallen en trillen, dan weet ik dat ik het niet meer moet eten. Geef me ondertussen nog een zak Cheez-It Crunchies. Die met dat spul dat vernis die mooie glanzende kleur geeft.

*

Advertentie

Al Martinez’s column verschijnt op maandag en donderdag. Hij is te bereiken op [email protected]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.