Lung Cancer Connection – Support, Education, Research, Hope

Het was in april 2005 toen ik een hoest kreeg die meer dan een paar weken aanhield. Ik herinner me dat ik vorig jaar rond dezelfde tijd van het jaar hetzelfde hoestje had en dat het uiteindelijk wel overging, dus ik maakte me niet echt veel zorgen. Maar door al die reclamespots op TV over aanhoudende hoestbuien ging ik toch naar de dokter. Hij stelde voor een röntgenfoto van de borst te maken. Ik ging de gang op om het te laten doen. Ik bracht de röntgenfoto terug naar zijn kantoor, waar hij er naar keek en mij vertelde dat het er goed uitzag. De volgende dag belde hij me op (nooit een goed teken als je dokter je belt) en zei dat de radioloog een kleine schaduw op mijn linkerlong had gezien die op een longontsteking leek, maar dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Mijn dokter gaf een recept voor een antibioticum om de stelsels te behandelen. Na de kuur van 10 dagen, herhaalde hij de röntgenfoto. De hoest was verdwenen, maar de schaduw op mijn long niet.

Dus nu was het op naar een longarts. Die liet een CAT-scan maken om de schaduw beter te kunnen zien. Zowel hij als de radioloog zeiden dat het er niet uitzag als kanker en dat hij het gewoon een paar maanden in de gaten zou houden en dan de CAT-scan zou herhalen.

Dacht niet dat het op kanker leek. Dat kwam niet eens in me op. Ik was een gezonde, actieve 50-plusser met een fulltime baan, trainde meerdere keren per week in de sportschool en wandelde elk weekend. Waar had hij het over, “ik dacht niet dat het op kanker leek”? Natuurlijk was het geen kanker – dat kon niet. Ik was te jong, te gezond, en ik rookte niet.”

De dokter wachtte drie maanden en herhaalde de CAT-scan. De vlek op mijn longen ging niet weg. Hij raadde me aan een broncoscopie te laten doen om beter te weten te komen wat het vlekje was. Een broncoscopie geeft echter niet altijd uitsluitsel, omdat je blind naar binnen gaat en hoopt dat je de plek bereikt. Als je de juiste plek niet bereikt, krijg je toch genoeg vloeistof om te zien of er verdachte cellen zijn.

Nu werd dat hele longkankergedoe steeds reëler. Mijn beide ouders hadden longkanker. Die van mijn moeder werd al heel vroeg ontdekt (op 76-jarige leeftijd) en ze overleeft het na 11 jaar nog steeds. Die van mijn vader werd veel later ontdekt (op 83-jarige leeftijd) en ze gaven hem nog maar 3 tot 6 maanden te leven. Hij overleefde 2 jaar en bezweek in juli aan longkanker. Kan dit erfelijk zijn? Gebeurde dit echt met mij? Ik kon het nog steeds niet geloven!

De resultaten van de broncoscopie waren “verdacht”, zo verdacht dat mijn dokter een biopsie wilde doen. OMG, een biopsie! Ik dacht dat ze die alleen deden als ze er vrij zeker van waren dat het kanker was. Omdat ik net vier maanden eerder mijn vader aan longkanker had verloren, besloot ik dat ik zo voorzichtig mogelijk moest zijn en de biopsie moest laten doen.

Het was de woensdag voor Thanksgiving toen mijn arts me belde en me vroeg langs te komen om de resultaten door te nemen. Na het werk ging ik naar zijn kantoor; hij wachtte me daar op – de rest van het personeel was al naar huis. Hij nam me mee naar een onderzoekskamer en gaf me de uitslag: U HEBT KANKER. Ik was in ontkenning; hij moet een fout hebben gemaakt. De rest van wat hij zei is gewoon een waas. Het enige wat ik me herinner is dat hij een afspraak voor me had gemaakt op maandag met een chirurg. De woorden JE HEBT KANKER bleven in mijn hoofd rondspoken. Ik moest de vakantie en het lange weekend doorkomen voordat ik mijn lot zou kennen. Het was overweldigend!

Om een lang verhaal kort te maken, ik had longkanker in stadium I. Ik werd geopereerd om de onderste kwab van mijn linkerlong te verwijderen en vanwege de grootte van de tumor was het protocol om de operatie te volgen met chemotherapie. Ik vroeg mijn oncoloog of er steungroepen, wandelingen, fondsenwervers, enz. voor longkanker bestonden en kreeg als antwoord een volmondig NEE! De meeste longkankerpatiënten leven niet lang genoeg om iets op gang te brengen. Ik ging door alle misselijkheid, haaruitval, neuropathie, enz. die met chemo gepaard gaan, maar ik ben nu kankervrij en hoop dat nog vele, vele jaren te blijven. Ik wil dat alle mensen met longkanker hetzelfde resultaat hebben als ik en daarom werk ik samen met de Lung Cancer Connection om al onze dromen werkelijkheid te laten worden.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.