Multiple myeloma-associated AL amyloidosis: is a distinctive therapeutic approach warranted?

Historia naturalna szpiczaka mnogiego (multiple myeloma, MM) została zrewolucjonizowana przez wprowadzenie przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych do armamentarium leczenia tej choroby. Zdefiniowane podgrupy pacjentów z MM (takie jak osoby starsze lub dializowane) wymagały zindywidualizowanego podejścia w celu zminimalizowania śmiertelności związanej z transplantacją. Niewiele jednak wiadomo na temat postępowania u 12-30% pacjentów z MM ze współistniejącą amyloidozą AL, ponieważ amyloidopatia ta jest często przeoczona, a gdy zostanie rozpoznana, pacjenci ci są często wykluczani z badań klinicznych. Podczas gdy ukryta amyloidoza wydaje się nie mieć wpływu na toksyczność i wyniki leczenia pacjentów z MM, obecność objawowej amyloidopatii wyraźnie pogarsza ich rokowanie. Należy unikać stosowania leków indukujących chemioterapię, które mogą powodować dalsze uszkodzenie serca (adriamycyna), układu nerwowego (winkrystyna) lub nerek, a także długich opóźnień w przystąpieniu do autoprzeszczepu. Ponadto, udoskonalenie kryteriów kwalifikacji do przeszczepu dla tej podgrupy pacjentów ze współistniejącą amyloidopatią w celu uwzględnienia liczby zajętych narządów i stopnia zajęcia serca (klasa NYHA, poziom troponin i NT-pro-BNP) wraz z dostosowaniem dawki melphalanu zminimalizuje toksyczność związaną z leczeniem i śmiertelność oraz być może pozwoli na odwrócenie uszkodzenia narządów wywołanego przez amyloidogenny łańcuch lekki.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.